XIĘGA SŁYNNYCH UTONIĘĆ Groteskowa kronika wypadków – idealna lektura na wakacje, zwłaszcza te nad morzem lub jeziorem – groteskowa, choć jak najbardziej poważna, pouczająca wręcz, zważywszy, że jest też zaproszeniem do podróży po świecie, zarówno tym realnym, jak i duchowym. Z jednej strony Xięga jest rejestrem wielkich nieszczęść i tragedii - od umownych „zamierzchłych czasów”, do równie umownego „dziś” - z drugiej, porusza to, co zawiera się w pytaniu: „skąd przychodzimy, kim jesteśmy i dokąd idziemy”, a raczej „płyniemy”. Stąd też „Xięga” pisana przez „iks” – aluzja do Xięgi bałwochwalczej Brunona Schulza. „Nobilitując pisownię tego nagłówka archaicznym Iksem - wyjaśnia Jerzy Ficowski - postawił Schulz swe dzieło jakby w rzędzie świętych ksiąg, kanonów wyznawczych (...) źródeł wszelkich mitów i archetypów”. Aluzja to tym większa, że treść Xięgi Słynnych Utonięć - podobnie jak Xięgę Szulza - komentują luźno związane z tekstem ilustracje.  Xięga jest też ironiczną polemiką z tzw. literaturą faktu. Rzeczowy podtytuł „Źródła” oraz forma przypisów, sugerują, że opiera się tylko i wyłącznie na faktach, ale co jest faktem, a co literaturą, co prawdą, a co fikcją? Czy Jezus naprawdę chodził po wodzie? Jeśli nawet to jest fikcja, to i tak „nie przestaniemy czytywać fikcyjnych opowieści – twierdził Umberto Eco – albowiem w nich właśnie poszukujemy wzoru, który nadałby znaczenie naszemu życiu”. Xięga opowiada własną historię, opowiadają ją też ilustracje, które łącząc się w chronologiczne i tematyczne ciągi komentują lub ubarwiają opisywane zdarzenia, przypominają historyczne postacie i los zwykłych ludzi.
ILUSTRACJE
PROJEKTY LAYOUTU
XIĘGA GRAFICZNIE
NOWY PROJEKT
FRAGMENT TEKSTU PDF
M O R Y T O   A R T   N E T